امير رضا+حديثه . . . . . . . . . . .   اين وبلاگو تقديم ميكنم به عشقم حديثه....  

گر یک روز از زندگی من باقی مانده باشد از هر جای دنیا چمدان کوچکم را میبندم راه میافتم ایستگاه به ایستگاه… مرز به مرز… پیدایت میکنم ، کنارت مینشینم بهت میگم تا بی نهایت دوستت دارم… حديثه....

دلتنگتم       لحظه طلوع خورشید لحظه طلوع عشق و محبتت    در قلبم است. لحظه غروب که می رسد، لحظه ای است که دلم    میخواهد در کنارت باشم. و آنگاه که خورشید آرام آرام می رود و آسمان    تاریک می شود ، به عشق تو به انتظار مینشینم تا ستاره ها بیایند و به یادت به    آسمان پر ستاره خیره شوم. و این است زندگی ...

من بی تو چه کنم؟ رویای با تو بودن را نمی توان نوشت نمی توان گفت و حتی نمیتوان سرود با تو بودن قصه شیرینی است به وسعت تلخی تنهایی و داشتن تو فانوسی به روشنایی هر چه تاریکی در نداشتند و من همچون غربت زدای در آغوش بی کران دریای بی کسی به انتظار ساحل نگاهت می نشینم و می مانم تا ابد و تا وقتی که شبنم زلا...

 تختی که هر شب ، تنها ، با یاد کسی روش بخوابی ...تخت نیست که ...تابوته !!

تا شقایق......     تو را        به رخ تمام شقایق ها میکشم              و می گویم    تا گل من هست              زندگی باید کرد

امشب!!!! نمی دانم چرا امشب..................  واژه هایم خیس شده اند..................... مثل آسمانی که امشب می بارد......................... واینک باران......................................................... بر لبه ی پنجره ی احساسم می نشیند.................... و چشمانم را نوازش می دهد................